Albanië stond bij ons hoog op de lijst. Veertien nachten trokken we deze zomer met het gezin (vader, moeder, zoon van 14 en dochter van 11) door het land, van de bergmeren in het noorden tot de kust in het zuiden. We reden alles zelf met een huurauto. Wat volgt is ons eerlijke verslag: wat we prachtig vonden, wat tegenviel, en wat ik je vooraf zou willen vertellen.
Foto: onze rondreis door Albanië
Aankomst in Tirana: hitte, chaos en een verrassend soepele huurauto
We vlogen vanaf Amsterdam met Austrian Airlines via Wenen naar Tirana. De heenvlucht ging perfect. Tirana heeft geen grote luchthaven, dus je staat snel buiten. En daar sloeg de hitte toe: eind juli is het in Albanië rond de 35 graden.
Buiten stond een rij mensen met bordjes. Ik zocht naar AutoALB en vond meteen iemand die ons naar de transferbus tweehonderd meter verderop bracht. Na vijf minuten vertrokken we, en tien minuten later waren we bij het verhuurkantoor. Dat ligt op nog geen kilometer van de luchthaven, maar het verkeer rondom Tirana Airport is druk en chaotisch.
De afhandeling aan de balie was vlot. Ze spreken goed Engels en namen rustig de tijd voor uitleg. Ik had een SUV geboekt en kreeg een Volkswagen Tiguan automaat mee. De auto had nog maar 2.500 kilometer op de teller, maar zat vol krassen en deuken. Ik heb daar zelf uitgebreid video en foto's van gemaakt. Zij deden dat overigens ook, juist zodat je bij inlevering makkelijk kunt vergelijken.
Wat me vooral opviel: geen enkele poging tot upselling of dure upgrades. Toen ik instapte hielpen ze zelfs met het goed instellen van de stoel en vroegen of alles duidelijk was. Ik was positief verrast door de service van AutoALB.
Vlak bij de luchthaven hebben we water en frisdrank gehaald en meteen gepind. Bewust niet op de luchthaven zelf, want dat scheelt kosten. Rondom het vliegveld vind je genoeg geldautomaten.
Koman: bergwegen, ijskoud water en een diner om nooit te vergeten
Vanuit Tirana reden we naar Borealis Guest House aan het Komanmeer. Het eerste stuk is snelweg, maar zodra je het noorden inrijdt en de bergen ingaat wordt de route adembenemend mooi. Het wegdek was recent volledig vernieuwd, wat je goed merkt. De haarspeldbochten met uitzicht over de vallei waren echt genieten om te rijden.
Foto: de bergweg richting Koman
De aankomst bij Borealis is bijzonder. Je neemt een afslag, rijdt via een hobbelige weg naar beneden en komt uiteindelijk uit bij een guesthouse direct aan het water. We parkeerden voor het huis van de familie, waar de zoon ons hartelijk verwelkomde. Hij sprak perfect Engels en liep met ons mee naar beneden. We kregen een ruime bovenkamer met vier losse bedden, een complete keuken, tafel en stoelen en een eigen badkamer. Vanaf het balkon keek je zo over het meer uit.
We trokken meteen onze zwemspullen aan en doken het water in. Onderweg was het me al opgevallen dat we bijna niemand zagen zwemmen in het meer. Nu wisten we waarom: dit is smeltwater uit de bergen. Bij 35 graden buiten is het water nog altijd zo'n 12 graden.
's Avonds aten we op het terras van het guesthouse. Voor 15 euro per persoon kookte de moeder van de familie, met keuze tussen kip of vis. Wij kozen kip. De zoon dekte de tafel en bracht het eten. Je krijgt eerst soep, daarna komt hij aanzetten met salades, brood met smeersels, byrek met spinazie, olijven, watermeloen en gegrilde kip. Alles gaat op tafel en je pakt gewoon zelf. Het was heerlijk. Het ontbijt ging op dezelfde manier, met allerlei gefrituurde broodsoorten en zoetigheden.
We bleven hier maar één nacht, en dat was een bewuste keuze. De volgende ochtend moesten we om 10:00 uur de boot naar de Shala-rivier halen, en dat red je niet als je vanuit Tirana vertrekt of direct vanaf het vliegveld doorrijdt.
De Shala-rivier: het hoogtepunt van onze reis
De zoon van het guesthouse gaf ons een gouden tip: zorg dat je op tijd bij de parkeerplaats bent, want het is er ontzettend druk. We vertrokken om 8:00 uur voor de boot van 10:00 uur, en achteraf was ik daar blij mee. Je parkeert bij Panorama Coffee Bar, waar de koffie prima is maar het aantal plekken beperkt.
Zo werkt het praktisch: je betaalt ter plekke 5 euro per dag voor het parkeren, plus 3 euro heen en 3 euro terug voor het busje. Auto's mogen namelijk niet door de tunnel naar de haven, dus het busje zet je voor de tunnel af en je loopt de laatste 600 meter zelf.
Bij de haven is het een drukte van jewelste. Overal toeristen en overal bootjes. Let goed op welke boot van jouw accommodatie is. Wij hadden Bee Eco Guest House geboekt, en die hadden twee boten liggen: één voor gasten die blijven slapen en één voor dagjestoeristen. Bijna alle hotels aan de Shala hebben hun eigen boten.
Onze boot ging hard. Veel harder dan de rest. Wij deden er 30 minuten over waar andere boten 45 minuten nodig hebben. De kinderen vonden het geweldig, en ik eerlijk gezegd ook. Houd er wel rekening mee dat je nat wordt van het opspattende water en dat het in de ochtend nog fris kan zijn.
Foto: onderweg met de boot naar de Shala-rivier
De Shala-rivier is eigenlijk een klein dorp. Je komt aan bij een langgerekt kiezelstrand met aan weerszijden hotels, ingeklemd tussen steile bergwanden. Op de kaart lijkt het alsof je de accommodaties alleen per boot kunt bereiken, maar dat klopt niet. Je kunt overal naartoe lopen, want de hotels hebben loopbruggen over de rivier gemaakt.
Wat dit tot een bijzondere plek maakt, is het ritme van de dag. 's Ochtends komen de dagjestoeristen aan, vaak met bussen vanuit Shkodër. Tussen 14:00 en 15:00 uur vertrekken ze weer. Tijdens die piek is het echt druk en betaal je 10 euro voor twee ligbedden met parasol. Maar daarvóór en daarná is het een oase van rust. Zodra de dagtoeristen weg zijn hangt er een heerlijk relaxte sfeer in het dorpje. 's Avonds worden er overal kampvuurtjes gemaakt en gaan gasten daar samen zitten kletsen.
We hebben er vooral heerlijk gerelaxed: zwemmen, zonnen, ijsjes en drankjes halen en af en toe indutten op een ligbedje. Je kunt de rivier ook verder oplopen, waar het water meestal tot je middel komt. De stroming is stevig en op sommige plekken is het dieper.
Let op met de kano. Je kunt kano's huren voor 10 tot 15 euro per uur, en op de Shala zelf is dat prima. Met de stroming mee is het leuk, al is het van korte duur en zie je mensen daarna met hun kano over het grindstrand terugsjouwen. Maar vaar niet de Shala uit richting de brede rivier. Daar is de stroming sterk, het water ijskoud en terugpeddelen lukt niet. Bovendien heb je daar geen enkel bereik, dus in geval van nood kun je niemand bellen.
Over bereik gesproken: sinds 2023 hebben alle accommodaties aan de Shala wifi. Het signaal is niet supersterk, maar goed genoeg om te surfen, spelletjes te doen en via WhatsApp te bellen. Bij Bee Eco is het gratis. Normaal telefoonbereik heb je er niet.
Het eten bij Bee Eco was heel goed. Veel geroosterd vlees of vis waarbij je zelf bijgerechten kiest: gegrilde groente, byrek, salades met feta, gebakken aardappels of friet. De lunch deden we vaak met pasta die we samen deelden. Houd er rekening mee dat je nergens een broodje of sandwich kunt kopen. Het is dus twee keer per dag warm eten. Het ontbijtbuffet was uitgebreid met zoete en hartige opties. De rijstepudding en de zelfgemaakte appeljam bij het gefrituurde deegbrood waren echt een aanrader.
Onze belangrijkste tip: wij bleven drie nachten en dat was te lang. Twee nachten is perfect. De meeste mensen komen maar voor één nacht, en dat is weer wat kort om die rust echt mee te maken.
De boottransfers gaan twee keer per dag. Heen vertrek je om 9:30 of 10:00 uur, of om 15:00 uur. Terug om 8:00 of om 14:00 uur. Het ontbijt bij Bee Eco start om 7:30 uur, dus je kunt prima eten voordat je de vroege boot pakt.
Krujë: een tussenstop met uitzicht en airconditioning
Wij kozen voor de boot van 8:00 uur, omdat we die dag doorreden naar Berat. Dat is 4,5 uur rijden, en onderweg maakten we een tussenstop in Krujë. Die stop ligt nauwelijks van de route af en is zeker de moeite waard. Parkeren was makkelijk en kostte 500 lek, ongeveer 5 euro.
Vanaf de parkeerplaats loop je naar de bazaar. Eerlijk gezegd vond ik dat vooral een toeristenval: veel rommel die weinig bijzonder is. Maar het is leuk om een keer gezien te hebben. Het kasteel en het museum waren wel indrukwekkend, vooral het uitzicht over de stad vanuit het museum. En het was die dag zo warm dat de airconditioning binnen bijna net zo welkom was als het uitzicht.
Berat: de stad van de duizend ramen
Doar Hotel ligt aan de drukke boulevard, midden in het centrum. Parkeren was daardoor lastig, maar de manager van het hotel loste dat op door ons de plek van de eigenaar te geven, die er toch niet was. Twee dagen lang konden we de auto daar laten staan. Zo attent.
De smalle straatjes in het centrum hebben vaak eenrichtingsverkeer, waar sommige locals zich weinig van aantrekken. Een beetje rijervaring en niet te snel geschrokken zijn helpt hier echt. Het hotel zelf was uitstekend: nieuw, strak en modern ingericht. We hadden twee kamers, waarbij de kinderen een eigen kamer met twin beds hadden. Dit was een van de luxere hotels van onze reis.
Foto: Berat, de stad van de duizend ramen
Berat viel me positief mee. Het is groter dan ik had verwacht, verzorgd en netjes. Wel is het overdag simpelweg te heet om veel te ondernemen. We kwamen laat in de middag aan, gingen 's avonds uit eten en liepen over de boulevard. De dag erna deden we het overdag rustig aan.
Via de hotelmanager kwamen we bij een lokaal bedrijf terecht waar we een wandeltour boekten. Om 17:00 uur meldden we ons, en het bleek dat wij de enige deelnemers waren. Zo kregen we een privétour van een gids die overdag directeur van een museum in Berat is en 's avonds en in het weekend als gids bijklust. Die tour duurde 3,5 uur en was ontzettend interessant. We liepen omhoog naar het kasteel, wat een flinke klim is, en kwamen terug via de bekende straatjes. We kregen enorm veel te horen over Berat en over Albanië in het algemeen. Wij vonden het geweldig. De kinderen vonden het eerlijk gezegd te lang.
De Osumi-canyon hebben we bewust laten schieten. We hadden maar één volle dag in Berat, en als we die aan de canyon hadden besteed, hadden we de stad zelf niet gezien. Bovendien wilden we de volgende dag raften in Përmet.
Përmet: warme bronnen, een tegenvallende raft en de beste pizza
Voor de route van Berat naar Përmet kozen we voor de snelweg in plaats van de kortere route binnendoor. Die binnendoorroute is mooier en sneller, maar het laatste stuk is onverhard. Met een huurauto is dat lastig in verband met aansprakelijkheid, en in bepaalde periodes is het door de modder helemaal niet begaanbaar. Iets om rekening mee te houden als je navigatie je die kant op stuurt.
Foto: even stoppen onderweg, want het uitzicht vraagt erom
In Përmet ging het even mis met mij. Bij Bee Eco had ik kraanwater gedronken, en dat had ik niet moeten doen. Vier dagen lang had ik last van diarree, en in Përmet was het op zijn ergst. Ik was de enige van het gezin. Daardoor waren we veel in ons appartement, wat achteraf ook wel weer chill was om even bij te komen. Drink dus overal gewoon flessenwater.
We bezochten de warme bronnen, die leuk waren. Je parkeert op een weiland voor 500 lek en loopt daarna anderhalve kilometer naar de bronnen, waar je in tien of elf verschillende baden kunt. Het was redelijk druk.
Waar we het meest naar uitkeken was het raften op de Vjosa. En dat viel tegen. Door de droogte en het seizoen was de rivier veel te kalm. Het was meer rustig kabbelen dan echt raften. Toch was de omgeving prachtig en vond ik het nog steeds de moeite waard. We boekten lokaal bij een aanbieder met veel positieve reviews. Er zijn er meerdere en ze zijn eigenlijk allemaal prima. We betaalden 35 euro per persoon en 25 euro voor onze dochter, dus 130 euro in totaal.
Het werkt zo: je parkeert bij het raftgebouw, krijgt daar je vest en helm, en gaat met de bus twintig minuten naar de instapplek. Daar word je ingedeeld op de rafts. Wij zaten samen met een ander gezin en een gids in de boot. Je peddelt naar beneden en wordt daarna in vijf minuten teruggebracht naar het centrum.
Përmet zelf is een klein stadje met een gezellig straatje vol restaurants en een pleintje. Het zag er verzorgd uit. We aten er één keer uitgebreid en haalden op de avond dat ik me niet lekker voelde een pizza. Dat was de beste pizza van onze hele reis.
Gjirokastër: videobellen met de eigenaar om er te komen
De rit van Përmet naar Gjirokastër was simpel: gewoon Google Maps volgen over goede wegen. Pas toen we de stad zelf inreden werd het een uitdaging.
Het toeristische deel van Gjirokastër ligt hoog in de heuvels, en ons appartement lag bijna op de top. Qua uitzicht fantastisch, maar er komen was een ander verhaal. De route in Google Maps klopte niet en we belandden ergens heel anders. Ik heb toen de eigenaar gebeld, en die navigeerde ons via een videogesprek op WhatsApp naar boven zodat hij precies kon zien waar we reden. Dat werkte verrassend goed.
De straatjes zijn zo smal dat je sommige bochten simpelweg niet kunt maken. Dan rijd je door, maakt ergens verderop een u-turn en probeert het via de andere kant opnieuw. Houd rekening met hele steile klimmen en afdalingen door nauwe straten.
Foto: uitzicht over Gjirokastër
Het appartement was verzorgd, met een eigen studio voor ons en een aparte studio voor de kinderen. Het ontbijt was hier veruit het uitgebreidst en lekkerst van de hele reis. Elke ochtend kwamen ze de tafel dekken en volledig voorzien van eten. Zo veel zelfs dat ik me schuldig voelde over wat we lieten staan.
In de stad bezochten we het kasteel en de bazaar. Daar kochten we een kleed dat ze overal verkopen, en dat ligt nu in onze keuken. Elke keer als we eroverheen lopen denken we aan Albanië.
Foto: de bazaar van Gjirokastër
Gjirokastër is groter dan Krujë maar kleiner dan Berat. Het centrum is compacter, gezelliger en vooral veel kleurrijker. Berat is toch wat grauwer.
Wat wel opviel: Gjirokastër is erg toeristisch. Ik hoorde overal Nederlands, het leek wel een invasie. We kwamen zelfs mensen tegen die we eerder in Përmet en bij Bee Eco hadden gezien. Iedereen rijdt duidelijk dezelfde route.
Blue Eye: deze zou ik overslaan
Vanuit Gjirokastër reden we in een uur naar de Blue Eye. Ik ga er eerlijk over zijn: dit was voor mij de grootste teleurstelling van de reis.
Het is er heet en druk. Je parkeert op een enorme parkeerplaats waar je 500 of 700 lek betaalt. Vervolgens loop je door een lange straat vol agressieve verkopers van drinken, eten, souvenirs en fietsverhuur naar de ingang, waar je nogmaals entree betaalt. Daarna loop je in dertig minuten over heuvels naar de bron, in die hitte. Of je neemt het treintje, dat overvol zit en 300 lek per persoon kost voor een enkele reis. De verhuurde fatbikes scheuren ondertussen over hetzelfde looppad.
En als je er dan bent, blijkt het een smalle rivier met daarin de bron. Het is heel klein. In het grote water eromheen mag je niet zwemmen, terwijl dat met die hitte precies is wat je wilt. Je kijkt ernaar en je loopt weer terug. Ik vond er niets aan.
Ksamil: mooie stranden die je nauwelijks ziet
Ksamil vond ik te druk en te schreeuwerig. De stranden en de zee zijn prachtig, maar je ziet er weinig van omdat alles is volgebouwd met hotels en beachclubs. Je komt het strand alleen op door een bedje te huren via een hotel of club, en de prijzen liggen daar fors hoger dan elders in Albanië. Reken op bedragen tot 50 euro voor twee bedjes. Ook eten en drinken zijn er aanzienlijk duurder. Op de boulevard rijden dure auto's rondjes om te flaneren, iets wat we verder nergens in Albanië zagen.
Gelukkig is er een alternatief. Wij zijn twee keer naar Plazhi i Pulëbardhës gegaan, waar je 20 euro betaalt voor twee bedjes en het lekker rustig is. Eten bestellen gaat daar heel makkelijk: je zoekt online een restaurant op, bekijkt het menu, bestelt via WhatsApp en ze bezorgen het gewoon op het strand. Dat werkte perfect.
Foto: het strand bij Ksamil
Hotel The Lords Garden was juist heel goed. Samen met Doar Hotel in Berat waren dit de twee beste hotels van onze reis qua faciliteiten, afwerking en inrichting. Het had een eigen privéparkeerplaats en lag net buiten het centrum, waardoor je er makkelijk kwam zonder dwars door de stad te hoeven. Naar het centrum en de boulevard konden we gewoon lopen. Wel gek: recht tegenover dit moderne hotel staat een bouwval vol rommel. Dat contrast kom je in Ksamil vaker tegen.
We hebben er één keer gegeten bij een hip strandrestaurant met bijbehorende prijzen. Het werd de duurste rekening van onze hele reis, maar de risotto was uitstekend, het uitzicht over zee prachtig en het serviceniveau merkbaar hoger. Wat mij betreft de moeite waard.
Zou ik terugkomen in Ksamil? Nee, die zou ik de volgende keer overslaan. Maar ik vond het wel leuk om een keer te hebben meegemaakt.
Himarë: ook druk, maar heel anders
De rit naar Himarë is heuvelachtig en heel mooi om te rijden. Himarë is ook druk, maar op een heel andere manier dan Ksamil. Er hangt een relaxtere sfeer en er rijden veel minder auto's over de boulevard.
Parkeren doe je op betaalde parkeerplaatsen. Wij parkeerden vlak aan zee en betaalden 700 lek voor een hele dag, of 500 lek als vast avondtarief. Het is er krap manoeuvreren, maar de lokale mensen helpen je met navigeren en inparkeren.
De boulevard is gezellig, met aan de ene kant restaurants die allemaal uitkijken op zee. Langs het strand vind je verkooppunten voor boottochten, en die moet je zeker boeken. Op onze laatste volle dag deden we een tocht van vier uur voor 33 euro per persoon. Je bezoekt negen strandjes en plekken langs de kust, met drie stops om te zwemmen en te snorkelen. Op één locatie chill je twee uur op een strand dat alleen per boot bereikbaar is. Er lagen veel bootjes en het was druk, maar het was prachtig en absoluut de moeite waard.
Foto: onderweg tijdens de boottocht vanuit Himarë
Hotel Wait and See was met afstand ons duurste verblijf, maar dat kwam omdat we het lastminute hadden geboekt. Er was bijna geen aanbod meer en de prijs stond niet in verhouding tot wat we kregen. Op zichzelf was het hotel netjes en verzorgd, gelegen op de heuvel boven Himarë met prachtig uitzicht over zee, vijf minuten rijden van het water en vlakbij het oude dorpje in de heuvels. We hadden een familiekamer met aparte ruimtes voor de kinderen en voor ons. Mijn advies: boek in augustus ruim van tevoren, zeker aan de Rivièra.
Foto: Himarë in de avond
De terugreis: reken ruim, en dan nog
De rit van Himarë naar de luchthaven duurde veel langer dan ik had ingeschat. We vertrokken om 8:45 uur en kwamen pas om 13:00 uur aan bij de autoverhuurder. Onderweg stond het vast bij Durrës en Vlorë. Daarbij moesten we nog tanken, want de auto moest met een volle tank terug, en dat kostte ook tijd.
Het inleveren zelf ging makkelijk. Alles was in orde en we werden meteen teruggebracht naar de luchthaven. Bij de klanten voor ons ging het anders: die hadden schade, en dan merk je meteen dat dat een hoop gedoe oplevert. Zorg dus dat je het eigen risico afkoopt. Dat scheelt zoveel ellende.
Op de luchthaven was het opnieuw een gekkenhuis. En toen ging het alsnog mis. Onze vlucht van Tirana naar Wenen liep dertig minuten vertraging op, waardoor we onze aansluiting naar Amsterdam misten. We kregen een alternatief: 's avonds naar Frankfurt en de volgende ochtend om 7:30 uur door naar Amsterdam. De overnachting was geregeld in het Cityhotel Frankfurt, met een shuttle van twaalf minuten vanaf de luchthaven en maaltijdbonnen erbij. Uiteindelijk kwamen we een dag later thuis dan gepland.
Praktische tips voor gezinnen
Foto: onze huurauto bij een van de vele viewpoints
- Huur een SUV, maar besef de keerzijde. Op hobbelige wegen en in de bergen is een auto met wat meer vermogen echt fijn. Maar in de dorpen en oude centra parkeren Albaniërs vaak op de rijbaan, waardoor je met tegenliggers moet passen en meten. Een grote auto is daar juist onhandig.
- Koop vooraf een eSIM. Wij regelden voor het hele gezin 10 GB per persoon. Dat was zo geregeld en werkte perfect voor navigatie en internet. Het bereik in Albanië is over het algemeen goed en snel, maar in de bergen en afgelegen gebieden heb je niets.
- Drink flessenwater. Ik dronk één keer kraanwater en had er vier dagen last van. De rest van het gezin, dat het niet deed, had nergens last van.
- Geldzaken: let op bij het pinnen. Je kunt in Albanië op steeds meer plekken pinnen of met kaart betalen. Sommige zaken rekenen daar een toeslag van 2 of 3 procent voor, andere niet. Bij kleinschalige guesthouses kun je vaak alleen contant betalen, in euro's of in lek. Let daarbij op de wisselkoers, want de verschillen zijn groot. Sommigen rekenen netjes om, anderen hanteren simpelweg 1 euro is 100 lek en dat klopt niet helemaal. Geld opnemen is duur: je betaalt 700 lek transactiekosten bovenop de kosten van je eigen bank. En het allerbelangrijkste: kies bij de automaat altijd voor de lokale valuta, dus lek, en nooit voor euro's. Als je voor euro's kiest, rekent de automaat zelf om tegen een slechte koers en komt er zomaar 13 procent bovenop. Die fout heb ik één keer gemaakt, waardoor het opnemen van 30.000 lek ons 359 euro kostte in plaats van ongeveer 307 euro. Ook als je het goed doet betaal je altijd iets extra. Wij hadden 200 euro contant meegenomen, en de volgende keer zou ik dat bedrag verhogen.
- Pas je dagritme aan de hitte aan. In augustus is het overdag simpelweg te warm om veel te ondernemen. Doe het rustig aan en plan tours en wandelingen aan het eind van de middag.
- Boek vooraf, zeker aan de kust. Onze lastminute boeking in Himarë was de duurste van de reis en het minst waar voor ons geld.
- Twee nachten aan de Shala is perfect. Eén nacht is te kort om de rust na vertrek van de dagjestoeristen echt mee te maken, drie nachten is te lang.
- Maak foto's en video van je huurauto. Onze auto zat vol krassen ondanks maar 2.500 kilometer op de teller. Koop het eigen risico af.
Onze conclusie
We hebben een hele mooie rondreis gemaakt met ons gezin. Juist de tegenstellingen maakten het leuk: de ijskoude bergmeren in het noorden en de warme zee in het zuiden, de rust aan de Shala-rivier en de drukte van Ksamil, de kleurrijke straatjes van Gjirokastër en het grauwere Berat.
Albanië is toeristisch, maar nog niet té toeristisch. Het is authentiek genoeg, al zal dat de komende jaren veranderen. Mensen zijn nog oprecht blij met je als toerist en ik voelde me overal veilig.
Wat me het meest opviel: mensen worden opener zodra ze je vaker zien. De eerste keer kijken ze soms best nors, zeker de mannen. Maar zie je elkaar een tweede keer, dan herkennen ze je en stellen ze zich helemaal open. De zoon van het guesthouse in Koman, de hotelmanager in Berat die zijn eigen parkeerplek afstond, de eigenaar in Gjirokastër die ons via een videogesprek naar boven loodste. Dat maakte deze reis.
Niet alles was raak. De Blue Eye zou ik overslaan, Ksamil ook. Het raften viel tegen en de bazaar in Krujë is vooral toeristisch. Maar dat hoort erbij en het bleef een reis om nog lang over na te praten.
Heb jij na het lezen van onze ervaring ook zin in een rondreis door Albanië? Bekijk dan hier onze individuele rondreizen naar Albanië en stel jouw eigen reis samen.
Liefs,
Bebsy
